Ośrodek Rehabilitacji Zwierząt Chronionych

Muzyka - Węgry

WĘGIERSKA MUZYKA

Pierwszym wybitnym węgierski muzykiem, cieszącym się sławą daleko przekraczającą granice Węgier, był żyjący w XVI wieku lutnik Bálint Bakwark (Bekwark, 1507-1576), który kilka lat swego życia spędził w Polsce, na dworze Zygmunta Augusta. Węgierski muzyk i kompozytor cieszył się tak wielkim zaufaniem króla, że ten powierzał mu nawet misje dyplomatyczne. Gdy jednak okazało się, że Bakwark był agentem Hohenzollernów, władających Prusami Książęcymi, musiał uchodzić z Polski. Bardziej jednak pamiętano o jego muzycznym kunszcie niż o działalności szpiegowskiej, bowiem jego muzykę chwalił Jan Kochanowski, a w 1942 Jan Lechoń opublikował tomik wierszy zatytułowany „Lutnia po Bekwarku”.

Kolejne wielkie nazwiska w węgierskiej muzyce pojawiają się w wieku XIX Pierwszym z wybitnych węgierskich kompozytorów dziewiętnastowiecznych był niewątpliwie Ferenc Erkel (1810-1893). Tworzył głównie opery, aczkolwiek napisał także kilka znanych kompozycji instrumentalnych. Erkel jest autorem muzyki hymnu narodowego Węgier, noszącego tytuł „Himnusz” oraz opery „Bánk bán”. Opera ta, do libretta Beniego Egressyego, została po raz pierwszy wystawiona w Budapeszcie w 1861 roku i od samego początku została przez krytyków i publiczność okrzyknięta narodową operą Węgier. Erkel i Egressy pracując nad „Bánkiem bánem” oparli się na dramacie Józsefa Katony z 1815 roku, w którym przedstawił on burzliwe losy małżonki króla Andrzeja II Gertrudy z Meran i jej zabójcy, królewskiego palatyna, Banka. Erkel napisał także kilka innych znanych oper, których libretta oparte były na życiorysach różnych postaci z historii Węgier np. „Marię Batory” z 1840, „Laszlo Hunyadiego” z 1844 czy „Györgya Dózsę” z 1867. To on zapoznał Hektora Berlioza z melodią „Marsza Rakoczego”, którą francuski kompozytor wykorzystał w swym „Potępieniu Fausta”. Był to jeden z pierwszych przykładów przeniknięcia muzyki o węgierskim rodowodzie do twórczości muzycznej kompozytora nie węgierskiego. W drugiej połowie XIX wieku już wielu europejskich kompozytorów pełnymi garściami czerpało z muzycznej spuścizny Węgrów, a także Cyganów, gdyż w pewnym momencie granica między tymi dwiema muzycznymi tradycjami, przynajmniej w oczach muzyków spoza kręgu kultur węgierskiej i cygańskiej, uległa zatarciu. Wracając zaś jeszcze do Erkela, należy wspomnieć również i o tym, że był jednym z założycieli Budapeszteńskiej Orkiestry Filharmonicznej, której został pierwszym dyrektorem. Pełnił również obowiązki dyrektora Węgierskiej Akademii Muzycznej (dziś noszącej imię Franciszka Liszta), gdzie nauczał także gry na fortepianie. Był także przez kilka lat po jej otwarciu w 1884 roku dyrektorem artystycznym Węgierskiej Opery Państwowej w Budapeszcie. Co ciekawe, Erkel był także zapalonym szachistą i założycielem Budapeszteńskiego Klubu Szachowego. Warto dodać, że syn Ferenca Erkela, Lászlo, muzykolog i pedagog, był nauczycielem Béli Bartóka.

Rówieśnikiem Erkela był najbardziej chyba znany węgierski kompozytor, Ferenc Liszt (1811-1886). Zanim jednak poświęcił się kompozycji, Liszt poświęcił się karierze wirtuoza fortepianu. Na przełomie lat 20. i 30. Liszt mieszkał przebywał w Paryżu, gdzie obracał się w tamtejszych kręgach artystycznych. W stolicy Francji zawarł przyjaźnie między innymi z Fryderykiem Chopinem, Hektorem Berliozem, Honoriuszem Balzakiem czy Eugeniuszem Delacroix. Lata 30. i 40. Liszt spędził głównie podróżując po całej niemal Europie i dając recitale i koncerty. W 1848 roku osiadł w Weimarze w zachodnich Niemczech, gdzie otrzymał posadę kapelmistrza na tamtejszym dworze książęcym. Dzięki odpowiednim warunkom materialnym Liszt mógł poświęcić się teraz głównie kompozycji. To właśnie w Weimarze rozwinął teorię tzw. „muzyki programowej”, typowej dla okresu romantyzmu, a charakteryzującej się tym, że muzyka miała służyć do wyrażania treści pozamuzycznych, najczęściej o podłożu literackim. W Weimarze Liszt zebrał wokół siebie grupę wiernych uczniów podzielających jego poglądy na muzykę. Popularyzował także twórczość takich kompozytorów jak Berlioz czy Wagner, który stał się jego zięciem. Węgierski kompozytor nigdy nie cieszył się jednak zbytnią przychylnością weimarskiego dworu, a zwłaszcza tamtejszego środowiska muzycznego, które nie tylko krytykowało lisztowskie spojrzenie na muzykę, ale także szkalowało kompozytora ze względu na jego życie prywatne. Weimar oburzało, że Liszt mieszkał bez ślubu z polską szlachcianką, Karoliną Sayn-Wittgenstein, poznaną przez niego w Kijowie w 1847 roku. W związku z tym Liszt podał się w 1858 roku do dymisji. W 1865 roku przyjął w Rzymie niższe święcenia kapłańskie, do czego przygotowywał się przez cztery lata, i od tego czasu spędzał czas głównie w trzech miejscach – w Wiecznym Mieście, w Budapeszcie oraz w Weimarze, do którego, mimo nienajlepszych wspomnień, powracał. Przez ostatnich dziesięć lat życia wykładał w Węgierskiej Akademii Muzycznej, dziś noszącej jego imię.

Urodzony w Doborjanie (dziś Raiding w Austrii) Ferenc Liszt uważał się za Węgra, chociaż jego matka była z pochodzenia Niemką, a ojciec Austriakiem, zaś w rodzinnym domu porozumiewano się po niemiecku. Do końca życia miał problemy z płynnym wysławianiem się po węgiersku, ale jest to o tyle zrozumiałe, że, jak wspomniano, przyszedł na świat w rodzinie niemieckojęzycznej, a większość swego życia spędził za granicą. Zawsze jednak czuł się przywiązany do Węgier i nie szczędził ani sił, ani środków, by przyczynić się do ożywienia życia muzycznego na Węgrzech. W 1838, po katastrofalnej powodzi, która zniszczyła ogromną część Pesztu, Liszt przyjechał na Węgry i dał serię koncertów, a dochód z nich w całości przeznaczył na powodzian, zaś pod koniec życia nauczał w Akademii Muzyki, dziś noszącej jego imię, a której był jednym ze współzałożycieli (1875) i której bibliotekę zasilił przed śmiercią licznymi cennymi książkami i rękopisami.

Liszt był kompozytorem bardzo płodnym i wszechstronnym. Tworzył muzykę na fortepian („Lata pielgrzymstwa”, trzy koncerty fortepianowe, walce, 19 „Rapsodii węgierskich”) i na orkiestrę (trzynaście poematów symfonicznych, w których w pełni zrealizował ideę muzyki programowej np. „Tasso”, „Prometeusz”, „Mazepa”, „Hungaria”), a także muzykę religijną („Węgierska msza koronacyjna”, kilka oratoriów, cykl „Harmonie poetyckie i religijne”). Co równie istotne, Liszt jako jeden z pierwszych dokonywał transkrypcji dzieł orkiestrowych wielkich europejskich kompozytorów. Po pierwsze, by móc popularyzować ich dzieła podczas swoich recitali, a po drugie, by dać możliwość poznania tych kompozycji pianistom-amatorom. Transkrypcji dokonanych ręką Liszta doczekały się m.in. liczne pieśni Franciszka Schuberta, uwertura do „Wilhelma Tella” Gioacchino Rossiniego czy „Symfonia fantastyczna” Hektora Berlioza, a także kompozycje Mozarta, Haydna i innych gigantów europejskiej muzyki.

Z tego samego pokolenia co Erkel i Liszt wywodził się Mihály Mosonyi (1815-1870). Był on przedstawicielem muzyki romantycznej, zdecydowanie bardziej radykalnym niż przemieszczający się płynnie między klasycyzmem i romantyzmem Erkel. Jako jednak, że węgierską scenę operową w XIX wieku zmonopolizował właśnie Erkel, operowa dzieła Mosonyiego nigdy nie doczekały się szerszego uznania. Skomponował natomiast kilka popularnych w swoim czasie utworów instrumentalnych, w tym dwie symfonie i jeden koncert fortepianowy. Dziś zapomniany, w XIX wieku był może nie pierwszoplanową, ale na pewno ważną postacią węgierskiego życia muzycznego.

To samo powiedzieć można o Benim Egressym (własc. Beniamin Galambos, 1814-1851), słynnym dzięki napisaniu muzyki do wiersza „Szózat” Mihálya Vörösmartyego, który stał się niejako drugim hymnem Węgier. Jednakże poza muzyką do „Szozat” kompozycje Egressiego nie cieszyły się wielką popularnością. Przedwcześnie zmarły kompozytor, ale i dramaturg, powetował to sobie kilkoma udanymi librettami, pisanymi m.in. dla Erkela.

Dziewiętnastowieczna muzyka węgierska, to nie tylko wybitni kompozytorzy, ale także nie mniej doskonali instrumentaliści. Wypada tu wymienić kilka najważniejszych postaci. Oto one.

Panna Czinka (1711-1772) to wybitna skrzypaczka pochodzenia cygańskiego, związana z dworem księcia Franciszka Rakoczego, przywódcy antyhabsburskiego powstania w pierwszej dekadzie XVIII wieku. Ojciec i bracia Czinki należeli bowiem do kapeli dworskiej księcia. Panna Czinka przeszła do historii węgierskiej muzyki, a także literatury, zarówno z racji tego, że była świetną instrumentalistką, jak i dlatego, że była kobietą, a płci pięknej było w owych czasach niełatwo o taką sławę, jaka przypadła jej w udziale. Skrzypce to najwyraźniej instrument szczególnie odpowiadający muzykom cygańskim, bowiem inny wybitny działający na terenie Węgier skrzypek, János Bihari (1764-1827), również był Cyganem. Jego rola w historii muzyki jest w istocie niepoślednia, bowiem na terenie całej niemal Korony Świętego Stefana rozsławił on gatunek muzyczny zwany tańcami werbunkowymi (verbunkos). Były to utwory łączące w sobie elementy ludowej muzyki węgierskiej oraz muzyki cygańskiej, którymi wiejskie kapele żegnały idących do wojska rekrutów. Pochodzący z terenów dzisiejszej Słowacji Bihari założył w Budapeszcie niewielki zespół, z którym podróżował po całych Węgrzech dając koncerty, jak również słuchając ludowych muzyków z różnych zakątków kraju. Dzięki swojej muzyce oraz umiejętności zareklamowania swoich umiejętności, stał się liczącą się postacią na węgierskiej scenie muzycznej, a jego interpretacje tradycyjnej muzyki węgiersko-cygańskiej przedostały się do wielu utworów kompozytorów muzyki klasycznej, którzy zabiegali o to by móc usłyszeć go na żywo. Dał koncerty m.in. przed Lisztem i Beethovenem. Jego muzyka umilała czas uczestnikom „tańczącego kongresu”, Kongresu Wiedeńskiego. To wreszcie jemu przypisuje się autorstwo słynnego „Marsza Rakoczego”. Mimo wszystkich tych sukcesów Bihari zmarł w biedzie, gdyż w 1824 roku spadając konia doznał poważnego złamania ręki, która nigdy nie odzyskała dawnej sprawności. Kariera cygańskiego wirtuoza skrzypiec legła tym samym w gruzach.

Ede Reményi (właśc. Edouard Hoffmann 1828-1898) musiał uchodzić z Węgier po upadku powstania 1848 roku. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych, potem trafił na pewien czas do Weimaru, gdzie należał do grona uczniów Liszta, później występował na angielskim dworze królewskim. Ten wybitny skrzypek był bliskim przyjacielem Johannesa Brahmsa i to on zainspirował wielkiego niemieckiego kompozytora do napisania jego słynnych 21 „Tańców węgierskich”. Pod wpływem Liszta Remenyi dokonywał również transkrypcji, tyle że nie na fortepian, a na swój instrument, a więc skrzypce. Opracowania na ten instrument doczekały się m.in mazurki i polki Chopina, a także utwory Haydna i Schuberta.

József Joachim (1831-1907) to inny wirtuoz skrzypiec. Tak jak Remenyi całą niemal karierę spędził za granicą. Pochodził z żydowsko-węgierskiej rodziny mieszkającej w Kopcseny (dziś Kittsee w Austrii), miejscowości położonej w okolicach dzisiejszego pogranicza austriacko-słowacko-węgierskiego. W 1833 jego rodzina przeniosła się do Pesztu, gdzie rozpoczął naukę gry na skrzypcach pod okiem polskiego skrzypka Stanisława Serwaczyńskiego. Następnie wyjechał do Lipska, gdzie trafił pod skrzydła Felixa Mendhelssohna, dyrektora tamtejszego Gewandhausu (sali koncertowej i szkoły muzycznej), a później trafił do Hanoweru, gdzie zawarł znajomość m.in z Brahmsem i małżeństwem Schumannów. Szczególnie ta pierwsza znajomość okazała się trwała, a Joachim i Brahms wielkrotnie wspólnie dyskutowali o muzyce, a niektóre skrzypcowe utwory Brahmsa powstały zapewne nie bez wpływu Joachima. W latach 50 i 60 Joachim podróżował po Europie oddając się karierze wirtuoza, a w 1868 roku podjął pracę w Akademii Muzycznej w Berlinie. Obok Niccolo Paganiniego i Henriego Vieuxtempsa uchodzi za jednego z największych wirtuozów skrzypiec w historii.

Rigo Jancsi (1858-1927) to spadkobierca tradycji Janosa Bihariego, cygański wirtuoz skrzypiec. Bardziej jednak niż swoją muzyką wsławił się tym, że w Paryżu uwiódł i pojął za żonę Clarę Ward, księżnę Caraman-Chimay, córkę amerykańskiego milionera i żonę belgijskiego arystokraty w jednym. Tę historię żywcem wyjętą z operetki upamiętnia dziś... jeden z najpopularniejszych węgierskich deserów, ciastko nazwane imieniem i nazwiskiem cygańskiego skrzypka, o którego wyczynie rozpisywała się obszernie prasa C.K. monarchii.

Skoro mowa o operetce, należy na chwilę zatrzymać się nad tym gatunkiem, bowiem Węgrzy od momentu jego powstania należeli do najlepszych kompozytorów operetek. Pierwsze operetki powstały w Paryżu, a ich twórcami byli Jacques Offenbach i Florimond Ronger zwany „Hergé”. Z Francji operetka bardzo szybko trafiła do Wiednia i do Budapesztu, gdzie od razu zyskała sobie rzesze widzów. Zaś największymi węgierskimi kompozytorami operetek i bezsprzecznie należącymi do najlepszych w swoim fachu na świecie byli Ferenc (Franz) Léhar i Imre (Emmerich) Kálman.

Léhar (1870-1948) zaczynał karierę muzyka jako szef orkiestr wojskowych oraz kompozytor oper. Swoją pierwszą operetkę wystawił w 1902 roku w Wiedniu. Nosiła tytuł „Kobiety wiedeńskie” Publiczność przyjęła ją bardzo gorąco i od tego czasu Lehar, który mieszkał głównie w Niemczech, Austrii oraz w Szwajcarii. Poświęcił się wyłącznie twórczości operetkowej, a „Wesoła wdówka”, „Cygańska miłość”, „Kraina uśmiechu”, „Hrabia Luksemburg” czy „Carewicz” weszły do operetkowego kanonu.

Swoje w nim miejsce mają także dzieła Imre Kálmana (1882-1953). Po pierwszych sukcesach w Budapeszcie wyjechał do Wiednia, gdzie przez niemal całe dwudziestolecie międzywojenne publiczność bawiła się przy jego operetkach, takich jak „Księżniczka czardasza”, „Hrabina Marica”, „Księżniczka cyrkówka”, „Księżna Chicago” czy „Violette de Paris”. W 1938, zagrożony z powodu swego żydowskiego pochodzenia, wyjechał do Francji, a potem do Stanów Zjednoczonych (gdzie także napisał kilka utworów, m.in „Marinkę”). Po wojnie wrócił do Europy.

Należy wspomnieć także o kilku mniej znanych kompozytorach operetek, którzy, w przeciwieństwie do Lehara i Kalmana, zrobili karierę głównie na Węgrzech. Byli to np. Pongrác Kácsoh, Albert Szirmayczy Jenő Huszka.

Operetka to gatunek lekki, z pogranicza muzyki klasycznej i rozrywkowej, operujący śpiewem, dialogiem i tańcem. Po śmierci Liszta na węgierskiej scenie muzycznej brakowało kompozytorów, którzy przez krytyków zaliczeni zostaliby do twórców muzyki uznawanej za wysokich lotów sztukę. Aż wreszcie, na początku XX wieku, coraz większą uwagę przyciągać zaczęli Bela Bartok i Zoltan Kodaly, najwięksi węgierscy kompozytorzy XX wieku.

Béla Bartok (1881-1945) zainteresował się ludową muzyką węgierską oraz muzyką cygańską, a także muzyką narodów państw ościennych, zwłaszcza rumuńską. Przez niemal całe swoje życie przemierzał pieszo Węgry, Siedmiogród (kiedyś węgierski, po 1918 rumuński), Rumunię czy Słowację i skrzętnie notował, to co usłyszał. Robił to zarówno jako naukowiec, jak i jako kompozytor, gdyż elementy muzyki ludowej wykorzystywał w swoich kompozycjach, aczkolwiek poddając je często bardzo zaskakującym trawestacjom. Publiczność i krytycy zwrócili nań uwagę po wystawieniu opery „Zamek Sinobrodego” w 1911 roku oraz zaprezentowanego w 1917 baletu „Królewicz wystrugany z drewna”, a także wystawionego w 1919 baletu-pantomimy „Cudowny Mandaryn”. W latach późniejszych Bartok odszedł od kompozycji scenicznych by poświęcić się muzyce instrumentalnej i kompozycjom o charakterze religijnym. Do jego arcydzieł zaliczyć należy kwartety smyczkowe, „Muzykę na smyczki, perkusję i czelestę”, „Cantatę profanę” i koncerty fortepianowe, a także skomponowaną w 1923 z okazji 50-lecia stołeczności Budapesztu „Suitę taneczną”. W 1934 opublikował fundamentalne dla węgierskiej muzykologii i etnografii dzieło „Nasza muzyka ludowa a muzyka ludowa narodów sąsiednich”. Przeciwnik zbliżenia z nazistowskimi Niemcami i faszystowskimi Włochami, pod koniec lat 30. zabronił odtwarzania swoich kompozycji w radiach tych państw, a w 1940 wyemigrował do USA.

Zoltán Kodály (1882-1867) podzielał zainteresowania Bartoka muzyką ludową, ale skupił się jedynie na muzyce węgierskiej. Wykorzystywał ją w swoich kompozycjach poddając ją mniej radykalnym przetworzeniom jak Bartok. Pisał muzykę orkiestralną, kameralną oraz opery, z których najsłynniejsza to „Hary Janos” z 1926 ze słynnym intermezzem. Jest także autorem dwóch znanych utworów o charakterze religijnym. Są to „Psalmus hungaricus” i „Te deum”. Najbardziej jednak Kodaly odznaczył się jako badacz i pedagog. Po roku 1940 redagował, jako pracownik Węgierskiej Akademii Nauk, „Skarbiec węgierskiej muzyki ludowej” oraz sformułował tzw. metodę Kodalya, polegającą, ogólnie rzecz biorąc, na zaznajamianiu dzieci z muzyką od najmłodszych lat, a jej naukę rozpoczynać od śpiewu. W latach późniejszych jego metoda została dopracowana i wzbogacona przez jego uczniów.

W dwudziesty wiek to także złoty okres dla węgierskich instrumentalistów i dyrygentów. Wśród wirtuozów fortepianu wymienić należy Ernő Dohnáyiego, znanego też pod niemiecką wersją swego imienia i nazwiska jako Ernst von Dohányi (1877-1960). Ten pianista był także wybitnym dyrygentem i kompozytorem. Nauczał m.in w Wyższej Szkole Muzycznej w Berlinie oraz w Królewskiej Akademii Muzycznej w Budapeszcie jak również, po II wojnie światowej, na Uniwersytecie Florydzkim w Gainesville. Komponował muzykę symfoniczną, kameralną, utwory solowe i opery. Wśród jego uczniów byliGeorg Solti, (1912-1997) późniejszy, już jako obywatel brytyjski, dyrygent Londyńskiej Orkiestry Filharmonicznej oraz Orkiestry Filharmonicznej z Chicago oraz wybitny pianista György Cziffra (1921-1994). Obok Soltiego innym wielkim dyrygentem węgierskiego pochodzenia był Antal Doráti (1906-1988), dyrektor orkiestr w Dallas, Minneapolis, Detroit i główny dyrygent orkiestry w Sztokholmie. Wspomnieć należy także o Eugene’ie Ormandym (1899-1985), kolejnym, obok Soltiego i Doratiego wychowanku Królewskiej Akademii Muzycznej w Budapeszcie, przez ponad pół wieku głównym dyrygencie Filharmonii w Filadelfii. Z kolei przez blisko trzydzieści lat, od lat 50. do 80., dyrygentem Węgierskiej Orkiestry Filharmonicznej był kolejny wybitny węgierski dyrygent, uczeń Arturo Toscaniniego, János Ferencsik (1907-1984).

Jeśli chodzi o węgierską muzykę rozrywkową, to wśród gwiazd węgierskiej piosenki (a zarazem filmu) lat międzywojnia i II wojny światowej wymienić należy Katalin Karády (1901-1990) oraz Vali Rácz (1911-1997), a także Ilonę Nagykovacsi, zaś wśród piosenkarzy Pála Kálmara (1900-1988) czy Miklósa Viga (1898-1944).

Co tyczy się czasów powojennych, niewątpliwie najbardziej znanym węgierskim zespołem jest założona w 1962 grupa rockowa Omega, której najbardziej rozpoznawalną piosenką jest „Dziewczyna o perłowych włosach” („Gyöngyhajú lány”) z 1969 roku. Najbardziej chyba wyróżniającą się madziarską wokalistką okresu powojennego jest zaś Zsuzsa Koncz (1946-), była solistka Omegi, następnie kontynuująca, po dziś dzień, karierę solową.

Obraz węgierskiej muzyki byłby niepełny, jeśli nie wspomnieć o Josephie Kosmie (1905-1969), który wyemigrował do Francji w 1933 roku. Był doskonałym twórcą muzyki filmowej i piosenki artystycznej, współpracownikiem wybitnych francuskich reżyserów, takich jak Marcel Carné i Jean Renoir. Komponował także we współpracy z jednym z najbardziej znanych francuskich poetów dwudziestowiecznych, Jacquesem Prévertem (np. standard jazzowy „Les feuilles mortes”).

Dodać należy, że Węgry należą do krajów, gdzie bardzo dużą popularnością, także wśród ludności miast, cieszą się muzyka i tańce ludowe. W wielu węgierskich miastach, na czele z Budapesztem, urządzane są warsztaty i konkursy muzyki i tańców ludowych, odbywające się w tzw. domach tańca (táncház).

 

Żródło: Wikipedia / "Z muzyką przez wieki i kraje. Historia muzyki". Bogusław Śmiechowski, wyd. Delta / "Leksykon kompozytorów", Liliana Zganiacz-Mazur, wyd. Contra / "Węgry. Zarys dziejów i kultury". Jerzy Snopek, Oficyna Wydawnicza Rytm / inne

Zdjęcie na dziś

Pomnik ofiar Holokaustu na Węgrzech w kształcie wierzby płaczącej, znajdujący się na dziedzińcu Wielkiej Synagogi w Budapeszcie; źródło: wyszehrad.com
Pomnik ofiar Holokaustu na Węgrzech w kształcie wierzby płaczącej, znajdujący się na dziedzińcu Wielkiej Synagogi w Budapeszcie; źródło: wyszehrad.com

Czy wiesz, że...

  • jednym z twórców sukcesów polskiej szermierki na szable w okresie międzywojnia (brązowe medale olimpijskie w drużynie wywalczone w na IO w Amsterdamie i w Los Angeles) był węgierski trener, Béla Szombathely?

Do posłuchania

See video

"Never Tear Us Apart" to jeden z największych przebojów australisjkiej grupy INXS (1977-2012), który znalazł się w...